هر چی اس ام اس می خواهی اینجا هست
سه غم آمد به جانم هر سه یکبار
غریبی و اسیری و غم یار
غریبی و اسیری چاره یره
غم یا رو غم یارو غم یار
اگر دورم زدیدارت
دلیل بی وفایی نیست
وفا آنست که نامت را
همیشه زیر لب دارم
و حدس می زنم شبی مرا جواب میکنی
و قصر کو چک دل مرا خراب میکنی
سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای
ولی برای رفتنت عجب شتاب میکنی
من از کنار پنجره تو را نگاه میکنم
و تو به نام دیگری مرا خطاب میکنی
چه ساده در ازای یک نگاه پاک و ماندنی
هزار مرتبه مرا ز خجلت آب میکنی
به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام
تو کمتر از غریبه ای مرا حساب میکنی
و کاش گفته بودی از همان نگاه اولت
که بعد من دوباره دوست انتخاب میکنی..
رفتنت خواب پریشان مرا تعبیر کرد
کاش تو که آسمون شدی من مثل دریا میشدم
عکست می افتاد روی موج من با تو تنها میشدم
ببخشید این چند وقت نبودم ... اما حالا اومدم که باشم 
وقتي تنها شده بودم
تو نشستي توي قلبم
وقتي زخمي شده بودمتو بودي مرهم دردم
توي اوج بي كسي هاتو شدي همه كس من
وقتي غمگين شده بودمتو شدي دلواپس من
وقتي كه ترانه هاموبراي تو مي نوشتم
تو فقط مي فهميديتوي شعرهام چي نوشتم
تو واسه دلخوشي مناز همه دنيا گذشتي
واسه آرامش قلبمدر كنار من نشستي
اگه تو هرگز نبوديمن از غصه مي مردم
صبر را که به زمانه ديدم روزها گذشتند و رفتند اما، تو آمدی به خيالم آن لحظه زيبا بودی و دلنشين ـ لبخنده ات را می ديدم ـ چه حرف هايی که نداشتم چه دلتنگی ها چه شکوه ها و شکايت ها و چه بغض های فروخورده ای در انتظار مرهمْ شانه ای... يادش به خير، پيشترها با خود عهد بسته بودم بغض ها را بگریانم در پيش ديدگانت دم مزن اما، تو که آمدی گفتی اين چه رسمی ست
همه حرف هايت شکوه و گلايه؟ چندی که گذشت. گفتی چرا سکوت...
چه بگويم نازنين؟ من نه آنم که حرف ها و سخن های دلنشين داشت، و نه آن ديگری که...
بگذريم... مگر نمی دانی؟ دير زمانی ست که شادی به کالبدم خدانگهدار گفته ا ست
همچون کيمياگری ديروز را به امروز و امروز را به فردا تبديل می کنم
چه وحشتناک اما آیا می ماند؟... فردا همانند دیروز بود و هست
نه،نه نازنين من انتظار شور و شادی از من انتظاریست عبث و بيهوده
چه بهتر که در اين سر مستی و شادمانی ات تنها باشی مرا چه به پايکوبی و قهقهه های مستانه
اما، مهر من اگر روزی دلت هوای غروب کرد و گرفت،
و يا اگر روزگاری دلت را نامردمانی بی رحمانه شکستند به ياد آور به ياد آور مرا
به ياد آور که بازوانم در انتظار به آغوش کشيدنت گشوده مانده اند
به ياد آور شانه ای هست ـ هر چند نحيف و هر چند که خوشايندت نباشد ـ
شانه ای که دير زمانی ست ترنم ضربه های گنگ شقيقه ات را به ياد نمی آورد
زيبای من همچون روزهای گذشته مرا از خاطر نبر جايی، آن گوشه های ذهنت، مرا دفن کن
نه شاعرانه تر اين است که بگويم مرا به خاک بسپار اما مرا چه به شاعری؟ ! نه!
منی که سخنی جز سکوت ندارم تنها اين را بدان، اميد من " سکوت من پر بود از رازهای نا گفته..."
خیلی آرامم ،از اینکه در کنارمی خوشحالم !
اینک که دستان گرمت درون دستهای من است ، سرت بر روی شانه های من است
شاید چشمهای خیسم را نبینی اما میتوانی حس کنی که شانه هایت خیس است!
من نیز مثل تو از فردا میترسم ، من نیز مثل تو میترسم تو را از دست بدهم و تنها
خاطرات در کنار هم بودن بر جا بماند ! خاطره هایی که یاد آنها مرا دیوانه میکند!
اینک که در آغوش مهربانت هستم ، خیلی آرامم ، کاش ثانیه ها در همین لحظه که تو در
کنارمی بایستد حتی یک ثانیه نیز جلو نرود !
این لحظه را برای همیشه و تا ابد میخواهم ، تو را از همین لحظه و برای همیشه
میخواهم .....
حتی فکر اینکه یک لحظه نیز بدون تو باشم مرا پریشان میکند !
نه عزیزم بدون تو هرگز ! بدون تو نه مهتاب برایم نورانیست و نه خورشید برایم
آفتابیست!
نه ستاره ای در آسمان قلبم میدرخشد و نه بارانی در کویر دلم می بارد !
سخت است بی تو بودن ، تلخ است دور از تو بودن ، محال است بی تو نفس کشیدن!
با تو نفس کشیدن ، در این ثانیه ، در این لحظه که در کنارمی شیرین است ، چقدر این
لحظه زیباست ، خاطره ایست به یادماندنی !
کاش امروز همان فردای ما بود ، کاش امروز که تو در کنارمی همان لحظه آخر زندگی ام
بود ! دلم میخواهد این لحظه بمیرم ، تا از عشق تو مرده باشم تا در آغوش تو از این دنیا
رفته باشم !
نرو از کنارم ، سرت را بگذار بر روی شانه هایم ، بگو هر چه دل تنگت میخواهد !
میدانم که دلتنگی ، میدانم که دلت همیشه با من است ، به من امید بده تا با امید تو
عاشقانه زندگی کنم !
با تو بودن را از امروز تا لحظه مرگ میخواهم ، بی تو بودن را هیچگاه ، حتی یک لحظه
نیز باور ندارم !
خیلی آرامم ، از اینکه در کنارمی شادابم
باز هم مینویسم از اشک
باز از تو مینویسم ، از غم دلتنگی ات !
مینویسم که دلم هوایت را کرده است ، کاش تو را میدیدم ، به چشمهایت خیره میشدم
و با تو درد دل میکردم !
باز هم مینویسم از عشق ، از احساسی که من نسبت به تو دارم !
احساسی به لطافت دستهای مهربانت ، به پاکی قلبت و به قشنگی لحظه دیدار !
حالا که دلتنگم ، حالا که بغض گلویم را گرفته و راهی جز اشک ریختن ندارم ،پس باز هم
مینویسم از اشک !
همان قطره پاکی که از چشمهای خسته ام سرازیر میشود ! قطره ای که از درون آن
میتوان یک عالمه محبت و عشق دید !
قطره ای که درونش دلتنگیست ، غم عاشقیست ، آری همان اشک ، همانی که در
لحظه دیدار بر روی گونه هایم دیدی !
پرسیدی که این چیست ؟ با اینکه میدانستم میدانی اشک است ، اما گفتم که چیزی
نیست !
با دستهای مهربانت اشکهای رو گونه ام را پاک کردی و مرا آرام کردی !
برای نوشتن لحظه ای اشک ریختن باید صدها بار کاغذ سفید دفترم را پاره پاره کنم،
آنگاه که از این احساس زیبا مینویسم چشمهایم شروع به اشک ریختن میکند ،
اشکهایی که بر روی صفحه سفید کاغذ میریزد ! اما آیا کسی فهمید که اینها اشک
است؟
چرا اشک؟ دلم گرفته است به خدا دلتنگ یارم ! برای یک لحظه نگاه به چشمهایش !
احساسی را زیباتر از اشک ریختن در لحظه های عاشقی ندیده ام ، اگرچه زیباست اما
از درون تلخ تلخ است !
باز هم مینویسم از اشک ، تا ببینی ، بخوانی و بدانی که طاقت یک لحظه دوری ات را
ندارم !
یکی بود و یکی نبود در قدیم
فرشته ی کوچیکی اومد زمین
زمستون بود و همه جا برف و یخ
بوران تند بود و سرمای سخت
فرشته ی کوچیک ما تنها بود
ولی بهار توی چشاش پیدا بود
دل رو به دریا زدش و رفت و رفت
کاشکی کمکش بکنه شانس و بخت
تا که رسید به یه قصر باشکوه
ساخته بودن اون رو بالای کوه
حاکم اون شهر پول و برده داشت
ولی هیچ کس رو جز خودش دوست نداشت
فرشته خانم به قصره رسید
روشنی صبح فردا رو دید
ولی اگه میدونست که پادشاه
پر از نیرنگ بود و ظلم و گناه
میذاره اون کوچولو رو پشت در
تا که بشه توی سرما در به در
باز سرمای زمستون لج میکرد
راش رو به یه سوی دیگه کج میکرد
فرشته خانم وا کن چشماتو
بیرون بریز تو همه اون غم هاتو
تو کجا و دنیای سرما کجا؟!
بهتر نبود می موندی همون بالا؟
اینجا همه بورانه و برف و یخ
تو اومدی و کارخودتو کردی سخت
اگه پی بهار اومدی عزیز
ما یه عمر گشتیم،تو نگرد که نیست...
ای کاش نمی سرودم قصه تلخ جدایی را
ای کاش نمیدیدم چشمان غبار آلود و غم گرفته دوری از تو را
ای کاش نیست میشدم و لحظه بدون با تو بودن را حس نمیکردم
ای کاش دور بودم و نمیشنیدم صدای تپش قلبت را
ای کاش کور بودم و نمیدیدم چشمان غم آلودت را
و این دل من است تنها و غم گرفته که فقط با نام تو به کار می افتد
نور خواهم خورد.
دوست خواهم داشت.
دوست خواهم داشت
شعر بسیار زیبا برای مادر . تقدیم به تمام مادران عزیز .
یاد دارم کودکی بودم خرد
با صدای گرم مادر
هر صبحدم
در میان بستری نرم و تمیز
می گشودم چشم بر نور سفید
می گشودم دل بر نور امید
یاد دارم سفره خانه ما
بوی سنت می داد
داخل خانه ما
جلوه ای زیبا داشت
از زن ایرانی
جلوه ای از یک شمع
ذره ذره می سوخت
و نداشت پرو ایی
که به آخر برسد
کودکم هوش بدار
قبر مادر اینجاست
جای مادر خالیست
دل من تنگ شده
مادرم دیگر نیست
شد صفحه روزگار تیره
تا دفتر من گشود مادر
از هستی من، نشانه ای نیست
خود بودن من چه بود، مادر
ناموخت مرا زمانه درسی
رندانه ام آزمود، مادر
من در یتیم و گردش چرخ
از دست توام ربود مادر
در دامن روزگارم افکند
از دامن خود چه زود مادر
حالیست مرا که گفتی نیست
گریم همه رود رود مادر
هر روز سپهر سفله داغی
بر داغ دلم فزود مادر
از اختر من شدست گویی
دریای فلک کبود مادر
این ابر منم کز آتش دل
بر چرخ شدم چو دود، مادر
با من همه بخت در ستیزاست
من خاستم، او غنود، مادر
ابریشم بخت من تهی گشت
یکباره ز تار و پود، مادر
این کودک درد آشنا را
ایکاش نزاده بود، مادر
شعریست که در غم تو، فرزند
با خون جگر سرود مادر
زمان خيلي كند است براي كساني كه انتظار ميكشند خيلي
سريع براي كساني كه ميترسند خيلي طولاني براي كساني كه
اندوهگيناند خيلي كوتاه براي كساني كه شاداند ولي براي كساني كه
عاشقاند زمان جاودانگي است
کاشکي هرگز نمي ديدم تورا...
کاش انتهاي اميد زندگي مي توانستم فراموشت کنم...
يا شبي چون آتش سوزان دل در فراز سينه خاموشت کنم...
کاش چون خواب گريزان از ديده ام نيمه شبها ياد رويت مي گريخت...
مرغ دل افسرده حال و بسته پر از ديار آرزويت مي گريخت...
کاش احساس نياز ديدنت از وجودم چون وجودت پر مي گرفت...
در دلم آتش نميزد آنگاه کاش آشب چشمهايم کور بود...
تا نسوزم در خزان آرزوها کاشکي هرگز نميديدم تو را
با دو دست خالي از عشق ديگه هيچ جا جاي من نيست
انگاري هيچ چيزي مرحم واسه اين زخماي تن نيست
من فراموش شدم و تو هنوزم تو نفسامي
رفتي بي من ولي انگارهرجا مي رم تو با هامي
رفتي گفتي خاطراتم جاي من واست مي مونه
كاشكي بودي و مي ديدي دلم از دوريت مي خونه
كاشكي اينطور دوستت نداشتم كه بگم بي تو نمي شه
كاشكي دلت سنگي نبود و دل من مثله يه شيشه
كاش فقط يه روز ديگه بي تو من دووم بيارم
تابتونم بازم عشق تو رو رو چشام بزارم
من باتوام هرجا که باشي
حتي اگر باهم نباشيم
حتي اگر يک لحظه يک روز
باهم دراين عالم نباشيم
عشق ابدی
پیرمردی صبح زود از خانه اش بیرون آمد.پیاده رو در دست تعمیر بود به همین خاطر در خیابان شروع به راه رفتن کرد که ناگهان یک ماشین به او زد.مرد به زمین افتاد.مردم دورش جمع شدند و او را به بیمارستان رساندند.
پس از پانسمان زخمها،پرستاران به او گفتند که آماده عکسبرداری از استخوانها شود.پیرمرد به فکر فرو رفت.سپس بلند شد و لنگ لنگان به سمت در رفت و در همان حال گفت که عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست.
پرستاران سعی در قانع کردن او داشتند ولی موفق نشدند.برای همین از او دلیل عجله اش را پرسیدند.
پیرمرد گفت::: زنم در خانه سالمندان است.من هر صبح به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم.نمی خواهم دیر شود!
پرستاری به او گفت:::شما نگران نباشید.ما به او خبر می دهیم که امروز دیرتر می رسید.
پیرمرد جواب داد:::متاسفم او بیماری فراموشی دارد و متوجه چیزی نخواهد شد و حتی مرا هم نمی شناسد.
پرستارها با تعجب پرسیدند:::پس چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید در حالیکه شما را نمی شناسد؟!
پیرمرد با صدای غمگین و آرام گفت:اما من که می دانم او چه کسی است!
تا حال حرف زدن زبان را می شنیدم، حرف زدن قلم را می خواندم، حرف زدن اندیشیدن را، حرف زدن خیال را و حرف زدن تپش های دل را، حرف زدن بی تابی های دردناک روح را، حرف زدن نبض را در آن هنگام که صدایش از خشم در شقیقه ها می کوبد و نیز حرف زدن سکوت را می فهمیدم ... ببین که چند زبان می دانم!
من می دانم که چه حرف هایی را با چه زبانی باید زد، من می دانم که هریک از این زبانها برای گفتن چه حرف هایی است.
حرف هایی است که باید زد، با زبان گوشتی نصب شده در دهان، و حرف هایی که باید زد اما نه به کسی، حرف های بی مخاطب، و حرف هایی که باید به کسی زد اما نباید بشنود. اشتباه نکنید، این غیر از حرف هایی است که از کسی می زنیم و نمی خواهیم که بشنود، نه، این که چیزی نیست. از اینگونه بسیار است و بسیار کم بها و همه از آن گونه دارند؛ سخن از حرف هایی است به کسی، به مخاطبی، حرف هایی که جز با او نمی توان گفت، جز با او نباید گفت، اما او نباید بداند، نباید بشنود، حرف های عالی و زیبا و خوب این ها است، حرف هایی که مخاطب نیز نا محرم است!
این چگونه حرف هایی است؟
این چگونه مخاطبی است؟
« دکتر علی شریعتی »
فراموش شده ام در این دنیا عاشقان
فراموش شدم در دریاچه عشق
فراموشم کردی رفتی عزیزم
نذاشتی این دل من با تو باشه
فراموشم کردی از ذهنت
فراموش کردی حرف های من
فراموش کردی عشق منو
فراموش شدم عزیزم از ضیافت عشق
فراموش شد این دلم
فراموش شد این نگاه عاشقانه
فراموش شد این حرف های عاشقانه
تو يا شعر ...چه فرقي ميكند؟...
مهم همان احساسي است كه عشق تو را در قلبم تداعي ميكند.....
همان دلتنگي پاك و قشنگي كه موقع سرازير شدن كلمات به قلبم
,به ديدنم مي ايد و اجازه
نميدهند اشكهايم خواب راحتي داشته باشند.....
مهم همان دغدغه هاي هر روز است كه وادارم ميسازد
تا نام تو را تكرار كنم و فردا و فرداها
از دريچه هاي روشن شعر و راز بنگرم........
شعرهايي كه غربت صادقانه و نجيبشان را ميپرستم
و براي تنهاييشان در خلوت خود اشك
ميريزم......
دلبري دارم كه از گل هم برايم بهتر است 
صورتش از برگ گل نازكتر است گفتمش دلبر كجايت را ببوسم بهتر است گفت عاشق چشم داري هر كجا نازكتر است انقدر بوسيدمش تا خسته شد خسته از بوسيدن پيوسته شد تا خواست لب به شكايت وا كند لب نهادم بر لبش تا بسته شد
وقتی عشقت تنهات گذاشت نگران خودت
نباش که بعد از اون چیکار کنی
شرمنده دلت باش
که بهت اعتماد کرده!
وقتی قلبت شکست خورد خورده هاشو
یه گوشه ای نگه دار
درسته که هیچ وقت مثل اولش نمیشه
اما
شاید بتونی تیکه های گم شده ی
یه قلب دیگه باشی....
مراحل اهميت خاص خود را دارا ميباشد اين مراحل شامل:
مجذوب شدن، دلربايي، هوس (اشتياق مفرط)، صميميت و تعهد است:
1-- مرحله مجذوب شدن
واكنــش مـثـبـت نسـبت به يك شخص است كه خود به دو مرحله تقسيم بندي ميگردد:
ادامه مطب
از که پنهان کنم این راز دل خسته ی خویش از بهاران که مرا رسوا کرد از نسیمی که پیام آور توست از خدایی که خودش می داند عشق هستی تر از آنست که پنهان ماند از که پنهان کنم این راز دل خسته ی خویش که همه می دانند من تو را دوست دارم
کاشکی از اشکام بدونی کهبدون تو می میرم
ای خدا چرا نگارم از دلم خبر نداره
چرا عشق موندگارم قلبمو تنها می ذاره
ای خدا کاشکی بذاره دست پاکشو تو دستام
ای خدا کاشکی ببینه درده عشقو تو نفسهام.
یک جاده آفتاب و یک نگاه منتظر
یک جرعه از شراب و یک نگاه منتظر
اینجا غروب بوی تو را میدهد عجیب
یک قطره اشک ناب و یک نگاه منتظر
یک بغض بی دلیل پس از رفتن غروب
چشمان غرق خواب و یک نگاه منتظر
یک جفت آیینه میان خانه ام شکست
قلبی به رنگ آب و یک نگاه منتظر
امشب ستاره های قلبم بی قرارو مست
یک قطره ماهتاب و یک نگاه منتظر
گویی کویر عاطفه مصداق زندگی است
هر لحظه یک سراب و یک نگاه منتظر
چشمم به راه تا که خبر می دهد ز دوست
یک خانه ی خراب و یک نگاه منتظر
هیچ کس ویــــرانیم را حس نکرد
وسعت تنهـــاییم را حس نکرد
در میان خنده های تلخ من
گریه پنهانیم را حس نکرد
در هجوم لحظه های بی کسی
درد بی کس ماندنم را حس نکرد
آنکه با آغاز من مانوس بود
لحظه پایانیم را حس نکرد
تنهاييم با تو،
خشبختيم با تو،
مهربانيم با تو،
سختی هايم با تو . . .
. . . . . . . . . . .
( چيپس با تو)
